Balıkçılık Okulu’ndan kızlı erkekli beş öğrenci, yaşları 13–15 civarında, otobüs durağında beşi de haplanmış gözleri cam gibi…
Hangisi daha heybetli diye kollarındaki kesiklerini yarıştırıyorlar…
Büyük kesik bilek, küçük kesik bileği küçümsüyor.
Kolunu iyice sıvazlayıp, kendinden daha küçük arkadaşlarına çok sayıda kesik yerlerini göstererek, en ideal jilet atmayı öğretiyor…
Zonguldak’ta da, Milli Eğitim Bakanlığına bağlı Bilim Sanat Merkezi’nde eğitim gören üstün zekâlı ilköğretim çağındaki öğrencilere, 23 Nisan öncesinde Atatürk düşmanlığı içeren çizgi romanlar dağıtılıyor.
Şimdi bu yazının tekrarın 2008 yılında ve Aralık ayında ne ilgisi mi var?
Bu soruyu soranlar, sormayanlardan daha az olsaydı halimiz böyle olmazdı herhalde…
Yani apaçık, yineliyorum ki, kimi vahşi benciller “MADDE UYUŞTURUCULARIYLA” çocukları zehirliyor, kimi şarlatan din tüccarları da “MANEVİ UYUŞTURUCU; DİNİ YALANLARLA” çocukların geleceğini köreltiyorlar…
İşte onlardan biriyim ben…
Sen de…
O’da…
Öteki de…
Ana rahmi ve ana karnındaki pek çok cenin de…
Bunun için huzur içindeyim ben…
Hak ettiğini düşündüklerime, her fırsatta, her yerde huzur içinde en okkalı, hatta gün ışığı görmemiş aleyhte yazılar yazıyorum diye…
Bilerek ve taammüden benim ve benim gibi milyonlarca bebeğin zanaatçı, sanatçı, ya da bilim insanı olma hakkımı elinden alan bu zalimlere, artık her yerde öfkeyle dikiliyorum ben, büyük bir huzur içinde…
Kim bilir belki de tedaviye ihtiyacım vardır…
Kim bilir belki de toptan tedaviye ihtiyacımız vardır…
En azından HİPNOTİZE olmaktan kurtulmak için…
Hadi benim de hak ettiklerim oldu diyelim…
Ama asıl giderek çok daha fazla yükselen huzurlu öfkem; bugün doğan ve tüyü süt kokan bebekleri de hala böyle kandırmaya devam ediyor olmalarındandır...
Bu zalimlerin; adları namları, şanları, kolları, kuvvetleri, askerleri, polisleri, savcıları, hâkimleri, başbakanları, cumhurbaşkanları kim ve ne olursa olsun; yarından tezi yok pişman olur da “Hak Yoluna” geri dönmezlerse, yaşadıkça ve mümkünse öldükçe de onları hep küçümseyeceğim.
Çünkü Allah’ın yarattığı her doğacak yeni canlıya bile fenalıklar planlayan bu fena ruhlu, aç gözlü, eksik zekâlı, kendilerini kurnaz sanan sinsiler; bana göre; “Allah”ın nezdinde her türlü uyarıya fazlasıyla layıktırlar.
Bu vahşilerin fenalıklarına artık boyun eğmemek gerek…
Hem ben, nasıl olsa sigortalıyım…
En azından bu anlamda, şükürler olsun ki hiçbir sorunum yok.
Ama Mavi ya da Yeşil veya Sarı kartım, hatta SSK’m, Bağ kurum ve Emekli olma ihtimalim, ya da güvendiğim zengin bir iş adamı falanım da yok.
Muhtemelen olmaz da…
Çünkü arada bir de olsa, haksızlığa, yanlışlığa ve ukalalığa kolay kolay baş eğmem ben…
Üstelik yaşım elli üç…
Gerçi bugüne kadar; hep on dörtmüşüm gibi şaka yaptım, bazıları sahi sandı ya…
Oysa elli dördüme, aha birkaç gün kaldı…
Hani o meşhur şarkı…
“Ölümden ötesi yalan”
Aslında çok yanlış bir şarkı.
Çünkü yaşanan hiçbir şey yalan değildir, ama her şey geçicidir…
Yalan bile…
Yine de elli ikimdeki halimle, Fenerbahçeli ünlü Şeytan Rıdvan Dilmen,’in penaltısını kurtarmıştım.
Rüyamda değil halı sahada, üstelik halı sahada penaltı kurtarmak çok daha zordur…
Ayrıca Rıdvan Dilmen, benim Beşiktaşlı oluşumumdan dolayı, o Beşiktaş’a karşı oynarken ona gıcık olduğumu söylediğim için bana cidden kızmış ve beni ters köşeye yatırma kararlığıyla, hırsla kaleye davet etmişti.
Elbette bir yıl öncesi, yani elli ikili yaşımı ve o reflekslerimi özlüyor ve bugün sadece yaşıma göre kendime sağlık diliyorum…
(Bu penaltı atışına, eski Beykoz Kaymakamı Cengiz Gökçe, Gazeteci Sedat Dalar, Gazeteci Ozan Derviş, Fenerbahçeli ünlü futbolcu İlker, İsmail ve diğer futbolcu arkadaşlarımız da tanık olmuştu.)
Sözün özü futbol değil tabi; asıl derdimiz ülkemizde ve dünyada işlerin yolunda olmayışı…
Hele ülkemizde son 5 yılda; iyiler, kötüler, haklılar, haksızlar, yanlışlar, doğrular çok fena yerlerini şaşırmışlar…
Birçok yerde de, kol kola girmişler…
Düşünüyorum da; 53 yıldır bana yapılanlardan bile çok çok daha fazla kötüsünü, Allah’ın yarattığı her yeni canlı için de düşünen bugünkü zalimlere karşı olmaktan dolayı, son derece huzur içindeyim ben…
