Eki 29 GERÇEK DEĞER

GERÇEK DEĞER

Avrupa'nın dünyaca ünlü sanat merkezi olan, kentlerinden birinde bir genç, vitrinde çok güzel bir tablo görür. Tablonun bedeli oldukça pahalıdır. Genç bu tabloyu, bir sonraki sene abisinin doğum günü için almayı düşünür ve bir iş bulup biriktirdiği tüm para ile mağazaya gider.

Şanslıdır, tablo hala satılmamıştır. İçeri girer ve tabloyu bir süre yakından izledikten sonra, resmi yapan sanatçıyı bulur ve;

-Ağabeyimin doğum günü için bu resmi satın almak istiyorum. Tüm paramda bu kadar, der.

Ressam bir süre düşündükten sonra, resmi paketler ve satar. Çocuk paketi alır ve teşekkür ederek çıkar. Mağazada ressamın arkadaşları da vardır ve şaşkın şaşkın sorarlar:

-Sen ne yaptın? O resmin değeri milyonlar ederdi. Neden bu kadar az bir rakama sattın?

Ressam cevap verir:

-Evet, ben bu resme milyonlarını verecek pek çok insan bulabilirdim. Ancak tüm servetini bu resme verecek kaç kişi bulabilirim?

Sevgili Dostlar;

Dileğim odur ki sizlerin de yaşantınızda yaptıklarınızın değerini bilen, yapacaklarınız için güç katan kişilerin bulunması. Yoksa toplumdaki konumunuzdan dolayı, zaten çevrenizde yeterli canlı varlık var.

Hayatın en hüzünlü anı, çok sevdiğiniz bir insanı buna değmediğini gördüğünüz andır. En büyük kaybın ise ona harcadığın zamandır. Paul Auster

Her gülüş bir yanaşımdır

Öbür bir kişiye

Birden iki kişiyi döndürür bir kişiye

Anılarından kale yapıp sığınsa bile

Yetmez yalnız başına bir ömür bir kişiye.

Özdemir ASAF

Kayserili ile konyalı İstanbul'da taksiye binmişler. Taksi, yokuş aşağı inerken şoför "eyvah" demiş:

-Abiler, fren patladı... Kurtuluş yok...

Konyalı "gözlerini yummuş" duaya başlamış. Kayserilinin ise "dudağı" duada, gözü ise "taksimetrede".

-"Şoför bey" demiş, "hiç olmazsa taksimetreyi kapat, para yazmasın."